Uitreiking Europese Filmawards in Malta

Van 30 november tot 2 december 2012 was ik in Malta tijdens de jaarlijkse uitreiking van de Europese filmprijzen, de EFA awards. Ik wilde namens de DDG polshoogte nemen over wat die uitreiking en de ontmoeting met vele leden van de Europese Filmacademy inhielden.

Ik ben sinds een jaar lid, krijg regelmatig e-mail en ontving een box van 60 DVD’S. Op basis daarvan werd ik gevraagd mijn voorkeuren door te geven over wie ik afgelopen jaar de beste regisseur, acteur, actrice, scenarioschrijver en last but not least mijn beste Europese film vond.

Het was voor mij een openbaring om in een betrekkelijk korte tijd de beste films van elk land te zien. Vele films waren van bijzonder hoge kwaliteit: Intouchables, Amour, CAESAR DEVE MORIRE, Jagten, FAUST, A ROYAL AFFAIR, BARBARA, KAUWBOY, SHAME. Ik had mijn selectie opgestuurd, er kwam een lijst van nominaties waar ik me goed in kon vinden, en was benieuwd naar de einduitslag. Via het kantoor van de EFA bestelde ik een (duur) vliegticket, regelde ik een hotelreservering en daar ging ik.

 

 

Alle gasten kwamen terecht in twee geweldige hotels in La Valletta, de hoofdstad van dit eiland in de Middellandse Zee. Een subtropische stad met natuurlijke baaien waaraan je overal de sporen van de geschiedenis van kruisvaarders, Arabieren en Engelsen terugzag.

De organisatie van deze drie dagen was goed. Uitgebreid waren we gebrieft waar het een en ander plaatsvond. De genomineerden hadden in verband met pers en de nodige glamour een ander programma dan de overige gasten.
Een aangeklede borrel begeleidde de vertoning van de opgepoetste versie van Antonioni’s DESERTO ROSSO. Oud-medewerkers vertelden over de opnamen en ook de in de zaal aanwezige gebroeders Taviani bleken betrokken bij het maken van deze cultfilm. Even waande ik me weer in 1962; dichterbij kon ik deze avond niet bij Antonioni komen.

De Algemene Ledenvergadering werd voorgezeten door Wim Wenders, die een pleidooi hield voor het vertellen van Europese filmverhalen. In de zeer grote board (het is en blijft Europa) zagen we onder anderen Volker Schlöndorf en Krystof Zanussi. Namens Nederland zat daar Els van der Vorst, die tijdens deze meeting zou aftreden.

Er waren verkiezingen voor nieuwe boardmembers. Vanuit Nederland waren er vier kandidaten. Namens de Benelux werd echter een Luxemburgse producent gekozen. Het werd mij snel duidelijk dat je als land beter maar één kandidaat naar voren moet schuiven. Aangezien het Nederlands Filmfonds één van de sponsoren van de EFA is, lijkt Doreen Bonenkamp de meest geschikte persoon om bij de volgende verkiezingen over vier jaar een eventuele Nederlandse kandidatuur te organiseren.
De lopende zaken werden besproken en men ging verder in op de financiële situatie van de Europese Filmacademy. Om het jaar wordt de uitreiking in Berlijn gehouden, maar nu dreigt uitgerekend Berlijn vanwege de bezuinigingen de subsidie voor de volgende uitreiking in te trekken. De board denkt verder na hoe dit verholpen kan worden.

 

 

Een studiotour leidde ons langs de vele locaties van belangrijke speelfilms als GLADIATOR, POPEYE, JAMES BOND. We zagen het bassin waar de TITANIC was gedraaid. Malta kent vele verlaten forten die nu min of meer in backlots van studio’s zijn veranderd. Veel ruimte, licht en een goede filminfrastructuur. De fantasie kan zijn gang gaan.

Er waren niet zoveel Nederlanders in Malta. Ik sprak met agent Vanessa Henneman met haar team, Carice van Houten, Claire Pijlman, Jolein Laarman en Boudewijn Koole (die genomineerd was), Johanna ter Steege en Jeroen Willems, met wie ik steeds optrok. Het zou zijn laatste weekend worden…

Er zijn betrekkelijk weinig Nederlandse filmmakers lid van de Europese Filmacademy en dat is erg jammer, want ze misten een hoop.

In de oude ziekenkazerne aan de haven (Malta was ooit de plaats waar gewonde kruisvaarders werden verzorgd), werd het Filmgala gehouden voor meer dan tweeduizend gasten. Kosten noch moeite waren gespaard om een technisch vlekkeloze maar wel lange avond te verzorgen. De vaste Duitse gastvrouw, cabaretière Anke Engelke, praatte alles aan elkaar, was af en toe grappig, soms flauw en melig. De Awards werden voor elke categorie apart uitgereikt door Europese filmhelden als Carlos Saura en Carice van Houten (in een prachtige witte creatie).

 

 

Helen Mirren en Bernardo Bertolucci (in rolstoel) kregen a lifetime achievement award en lange staande ovaties. Boudewijn Koole kon zijn geluk niet op toen KAUWBOY als beste debuutfilm werd gekozen. AMOUR kreeg volgens de meeste aanwezigen teveel prijzen voor zowel beste film, regie, actrice en acteur. Want de teneur deze drie dagen was, dat er te weinig publiek voor Europese films was. Waarom zelfs op het podium daarover klagen en de grootste hit INTOUCHABLES compleet negeren? Onbegrijpelijk.

Tot diep in de nacht werd er nog nagepraat en gedanst. Ook Jeroen Willems, van wie ik de volgende dag afscheid nam met de belofte elkaar snel weer te spreken. 22 uur later stierf hij op het podium van Carré aan een hartaanval….

Was het bijwonen van de uitreiking van de European Film Awards de moeite waard? Ja, zonder meer. Waar kan je anders zo onder Europese collega’s zijn? Bertolucci, Wenders, de gebroeders Taviani en een acteur als Mads Mikkelsen of cameraman Sean Bobitt van SHAME loop je tegen het lijf en een praatje is zo gemaakt.

Ik pleit ervoor dat veel meer Nederlandse regisseurs lid van de European Academy worden. Het is zo ongelooflijk belangrijk om je onderdeel te voelen van de warme Europese filmfamilie en te weten wat er elders leeft. Het inspireert zeer en de contacten die je eraan overhoudt smaken naar meer. En voor dat (aftrekbaar) lidmaatschapsgeld van €200, krijg je elk jaar de beste films van Europa thuisbezorgd. Het Bureau van de DDG helpt je graag aan de twee verplichte referenties van Nederlandse EFA leden.

Author: DDG

Share This Post On

Commentaar, vraag, of antwoord? Draag bij!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.