Ledenavond Film & Psychoanalyse: The Sweet Hereafter

Op maandagavond 13 oktober vindt er weer een DDG-ledenavond plaats in Het Ketelhuis.  Op deze speciale avond gaan we met Peter Verstraten, van de Nederlandse Vereniging van Psychoanalyse, de filmklassieker THE SWEET HEREAFTER van Atom Egoyan door een Freudiaanse bril bekijken.

Volgens de Sloveense cultuurfilosoof Slavoj Žižek is Atom Egoyans The Sweet Hereafter(1997) hét meesterwerk bij uitstek over de impact van een trauma op een gemeenschap. Het ene hoofdpersonage is de 14-jarige Nicole (Sarah Polley) die een ongeluk met de schoolbus heeft overleefd waarbij 14 kinderen zijn omgekomen. Dit ongeluk heeft een klein dorpje in een winters Canada danig ontwricht.

Het andere hoofdpersonage is een advocaat (Ian Holm) die vastbesloten is een schuldige aan te wijzen zodat de ouders die hij vertegenwoordigt geld kunnen claimen voor hun leed.

In de nabespreking van The Sweet Hereafter richten we ons op de functie van de voice-over in de film en op de geraffineerde structuur van de film, waarin Nicoles ‘idyllische’ relatie tot haar vader, de getroebleerde relatie van de advocaat tot zijn dochter en het verhaal over de rattenvanger van Hamelen een prominente rol spelen. Ook is er ruimte voor debat en discussie.

Kom naar deze interessante en leerzame avond; het zal je zeker handvatten bieden voor het psychologiseren van je eigen scenario of je personages / acteurs. En het kan je wellicht helpen bij het denken over en het schrijven van je regievisie.

Interesse om te komen, meld je komst dan hier aan.

 


Meet the board en je collega’s:

In Het Ketelhuis kun je ook voorafgaand aan de filmvertoning een dagschotel eten voor 12,50 euro. Hiervoor kan niet gereserveerd worden. Wel kun je zien wat er die dag op het menu staat via: http://www.ketelhuis.nl/eten-drinken-bij-de-ketelkeuken.
Je bent van harte welkom om aan te schuiven aan de tafel waar ook enkele bestuursleden en je collega’s van de DDG een hapje zullen eten, kan je meteen even je hart luchten. Of gewoon even bijpraten.

We hopen iedereen te zien. Introducees zijn van harte welkom!

DDG ledenavond: maandag 13 oktober
Aanvang: 20.00 uur
Locatie: Het Ketelhuis, Amsterdam

 

 

Author: DDG

Share This Post On

1 Comment

  1. Ik gooi toch even de knuppel in het hoenderhok. Zeer jammer dat The Sweet Hereafter de film was die werd geanalyseerd bij deze DDG-avond. De film werd aangekondigd als eentje waar het scenario meesterlijk is, maar ik wil daar toch de nodige kanttekeningen bij zetten. De film faalt volledig bij het betrokken maken van het publiek bij de personages. Geen moment had ik te doen met de personages (op misschien het moment na dat de bus met kinderen door het ijs zakt), en dat terwijl toch het nodige verdriet en tragedie aanwezig is in de film. Je zit er tegenaan te kijken en het maakt je eigenlijk niet uit of personages A of B kiezen. Ook was de film geen moment spannend (geen hope vs fear), zijn we geen deelgenoot van de dilemma’s van personages, en is de film door de constructie en door de landerige regie enorm traag en daarom bijna niet doorheen te komen.

    Nu hoef je niet altijd een film te maken waarbij je via de emotie meeleeft met de personages, je kunt het publiek ook betrokken maken door ze mee te nemen in een intellectueel debat. Maar ook daarin faalde de film. Want waar gaat deze film nu eigenlijk over? Dat we het blinde lot moeten accepteren? De schuld niet altijd bij anderen moeten leggen? Is de film daarmee impliciet een kritiek op Amerika waarin vaak schuldigen gezocht worden als er eigenlijk sprake is van onvermogen of het blinde lot? Dat deze gemeenschap het proces niet moet aangaan, maar het lot moet accepteren zie je na een kwartier al aankomen en de rest van de film is het dus wachten op hun inzicht. Dat lijkt me slechte storytelling. En wat is nou echt de centrale vraag van de film of het centrale debat? Welke zaken of waardes worden tegenover elkaar gezet? OK, er is een analogie met het verhaal van Abraham die door God getest wordt om zijn zoon Isaac te offeren in de film, dus gaat het de maker waarschijnlijk om God’s ondoorgrondelijke wegen, en hoe wij als mens worstelen met wat ons overkomt. Ook de vader-kind relaties in de film lijken hierop te wijzen.

    Het is aardig dat de maker op verschillende niveau’s de Rattenvanger van Hamelen heeft gebruikt, voor zowel de advocaat als de buschauffeur, als God, die kinderen meeneemt naar het hiernamaals, en ik geef ook toe dat de maker hier en daar mooie vondsten had, zoals de advocaat die blijft hangen in de carwash (verwijzing naar de catharsis waar hij niet doorheen komt), en de gitaar die in feedback blijft hangen (wat ook voor de gemeenschap geldt), maar in mijn ogen is dat eerder het aan elkaar breien van stukjes, dan werkelijk de kijker uitdagen en betrokken maken bij een boeiende film. Mooi patroon hoor, maar het blijft een breiwerkje, en als je naar het ontstaan van een breiwerkje kijkt is dat ongeveer net zo meeslepend als deze film.

    Post a Reply

Commentaar, vraag, of antwoord? Draag bij!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.