Janine Prins

Korte synopsis:
'Allochtonen' bestaan niet, mensen met een multiculturele persoonlijkheid wel. Dit wordt een e-culture project over/door/met jongeren met meerdere culturen in hun bagage. Op een multimediaal platform gaan we oa op zoek naar de meerwaarde die multiculturaliteit kan opleveren wanneer je kunt schakelen tussen verschillende perspectieven. Op zoek naar Nederlandse Obama's.
Zie: www.human.nl/blogauteur-33571-janine-prins



Inhoud:
ALLOCHTONEN BESTAAN NIET (werktitel)

De wereld wordt een ratatouille van mengculturen. In het vooronderzoek voor een nieuwe film heb ik om te beginnen al twee interessante mensen leren kennen. Er zullen nog vele volgen, van heel verschillende afkomst. Een paar jonge mensen worden alvast geïntroduceerd op een weblog bij human.nl. De research is in die zin openbaar en enigszins interactief. Als eerste ontmoette ik Ilias en Saïda.

Saïda Si Amer (27) voelt zich behalve Nederlands, Marokkaans en Berbers ook Afrikaans want haar ouders stammen uit een gebied dat tegen de Sahara aan ligt. Ilias Zian (21) voelt zich Amsterdammer, maar kan zijn Marokkaanse herkomst niet wegpoetsen, al zou hij dat soms wel willen vanwege de negatieve beeldvorming. Beide Nedermarokkanen onderzochten afgelopen zomer het Marokkaanse deel van hun multiculturele persoonlijkheid.

Zij verbleven drie maanden in Marrakesj bij de oudere Nederlander Bert Flint (79) geboren in Winschoten, van Duitse herkomst, die zijn volwassen leven rondom de Sahara slijt met het door hem meest geliefde Marokko als uitvalsbasis. Zijn passie voor traditionele voorwerpen uit rurale Berberculturen heeft geleid tot een waardevolle collectie, bijeengebracht in museum Tiskiwin.

Door bemiddeling van het Nederlands Instituut Marokko (NIMAR) en met technisch advies van het Tropenmuseum is zijn collectie nu gedeeltelijk geïnventariseerd door Ilias en Saïda. Deze hele privecollectie wordt uiteindelijk overgedragen aan de universiteit van Marrakesj.

Voor Reinwardt-student Ilias en antropologe Saïda bood de collectie van Flint tastbare aanknopingspunten met het land van hun ouders, waar zij voor een - redelijk onnavoelbaar - deel ook geworteld zijn. Wondelijk is dat ze voor hun cultureel erfgoed noch in Nederland, noch in Marokko bij openbare musea terecht kunnen. Het mooiste moment is wanneer Saïda met haar moeder door het museum loopt en deze verschillende voorwerpen uit haar eigen jeugd herkent. Ineens gaat het onbekende verre verleden van de ouders leven voor de dochters en lijkt een klein deel van de door migratie groter dan gemiddelde generatiekloof geslecht.