Netty van Hoorn

2007 / 63 min / Netty van Hoorn Film Producties BV

2006 / 59 min / Netty van Hoorn Film producties BV
Gaan voor hun passie, dan doen de leeringen van de Havo voor Muziek en Dans te Rotterdam.
Alysh woont op haar twaalfde al op kamers, omdat ze wil dansen op deze school en ver weg woont in Joure.
John komt toelatingsexamen doen en zegt: “Mijn vriendjes vinden mij maar raar met die Mozart, maar ik vind het gewoon mooi.”
Paul zit in het laatste jaar en oefent elke dag op zijn trombone: “Als je bij een orkest wilt spelen moet dat.”
Lorenzo uit het vierde jaar danst. Vanaf kleinsaf aan was hij al beweeglijk. Hij is zeer getalenteerd maar twijfelt of hij door wil met dans als beroep.
Genelva heeft uit haar Surinaamse milieu muziek als een paplepel naar binnen gekregen. Zij wil schitteren in een musical.
Het zijn allen leerlingen van de Havo voor Muziek en Dans in Rotterdam. Een unieke school. “Hier loopt geen enkel kind rond zonder ambitie en talent”, is één van de uitspraken van de directeur.

De HAVO voor Muziek en Dans bestaat 40 jaar. Het is een kleine school met tweehonderd getalenteerde muziek- en dansleerlingen die naast de normale lesstof ook muziek- en dansonderwijs krijgen .
De kinderen komen overal vandaan, uit verschillende steden en verschillende lagen van de bevolking. Het is een droomfarbriek waarin de angst voor de toekomst in een bikkelharde maatschappij niet lijkt te bestaan. Een plek waar dromen worden gekoesterd.

Netty van Hoorn en cameraman Onno van der Wal verbleven met tussenpozen tien maanden op de Havo voor Muziek en Dans in het moderne gebouw van Codarts in Rotterdam en filmden leerlingen op het beginnend pad van idealen en teleurstellingen.
De Droomfabriek is een wervelende film over de passie van jonge mensen met ambitie en talent.

De film is een mozaïek waarin verschillende facetten naar voren komen: de passie van de leerlingen en de docenten voor hun vak, het contrast tussen de gewone schoollessen en de lessen muziek en dans waarin de leerlingen hun ware gezicht kunnen laten zien, de altijd meedogenloze weg van toelating tot afwijzing. En daarnaast de worsteling van pubers met ambities, faalangst, verliefdheid en de omgang met hun ouders.

2005 / 52 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions BV
In Rotterdam spelen 70 jongeren afkomstig uit verschillende landen, in het jeugdtheater Hofplein het stuk Macbeth van Shakespeare. Een stuk over geweld, macht, ambitie en wraak . Het zijn herkenbare en aanspreekbare thema's voor deze jongeren.
De docuemntaire trekt het shakespeariaans drama van 1600 door naar het leven nu van spelers in Rotterdam 2006.

2004 / 52 min / Netty van Hoorn Film Video Productions
Een documentaire over gedrevenheid en vakmanschap.
Het doorgeven van het vak aan kinderen en kleinkinderen.
Het bloed kruipt.....

2003 / 2700 min / VARA
Documentaire over "Mathare Sport Youth Assoication in Nairobi Kenya.

2002 / 45 min / VARA
Zelfmoord van een Koerdisch meisje in een asielzoekerscentrum.

2002 / 3000 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions
Kerstshow met Loes Luca

2001 / 70 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions

WILLEM BREUKER" TIME IS AN EMPTY BOTTLE OF WINE

Zijn debuut op het Loosdrecht jazzfestival in 1966 haalde de voorpagina's van de dagbladen. Zijn protestmuziek schopte alle heilige huisjes van de jazz omver. Vandaag is de componist en bandleider Willem Breuker nog even omstreden als toen, maar wel internationaal succesvol. Als een der grondleggers van de so called eurojazz, or Dutch Polderswing heeft hij over de hele wereld een groot publiek van gepassioneerde aanhangers opgebouwd.

Met zijn vaste Kollektief van 10 musici is hij onafgebroken 'on the road'.
Afwisselend verscheurende en sentimentele klanken vertolken het straatrumoer
van zijn geboortestad Amsterdam. Met vooraanstaande komieken en zangeressen geeft hij feestelijke theatershows. Zijn onuitputtelijke behoefte aan
practical jokes dringt binnen in zijn anarchistische en vrolijke arrangementen en composities. Willem Breuker en zijn Kollektief vol Dutch swing zijn niet te stoppen. Wat drijft hen voort?

De filmmakers reizen met de band mee door de United States of America, zaal
in, zaal uit. De bus van het Kollektief jakkert kriskras door Europa, terwijl Willem Breuker componeert en arrangeert, zijn bandleden instructies
geeft en plezier met ze maakt. 'Spelen tot we erbij neervallen,' is het
motto van Breuker en zijn Kollektief.

2001 / Orkater

2001 / 40 min / vara

2001 / 40 min / Vara
'Zelfmoord van een vluchteling'
In het asielzoekerscentrum in het Westlandse De Lier pleegde de 14-jarige Shurat uit Irak op 21 mei dit jaar zelfmoord. Vlak daarvoor had ze gehoord dat haar asielverzoek definitief was afgewezen. "Nadat ze de brief van de advocaat gelezen had was ze erg verdrietig", zegt haar moeder Layla Tamo die in 1998 met haar zeven kinderen naar Nederland kwam.
Sinds 1998 geldt in Nederland het beleid dat uitgeprocedeerde Irakezen terug moeten naar Noord-Irak. Zo ook de familie van Shurat. Tot nog toe heeft de overheid niemand gedwongen om terug te keren. Uit de Zembla-documentaire 'Zelfmoord van een vluchteling', die vrijdag om 21.15 uur op Nederland 3 wordt uitgezonden, blijkt dat slechts enkelen vrijwillig zijn vertrokken.


De schok was groot in asielzoekerscentrum De Lier, nadat Shurat een eind aan haar leven had gemaakt. Haar moeder merkte wel dat haar oudste dochter erg verdrietig was. Zelf trok ze zich de brief van de advocaat, waaruit duidelijk werd dat de familie was uitgeprocedeerd, niet zo heel erg aan: "Er zijn heel veel Koerden uitgeprocedeerd, maar er is nog steeds niemand weggegaan. Dus ik dacht: het zal ons ook niet gebeuren".
Psycholoog Erwin Bijlsma deed voor de Vrije Universiteit van Amsterdam onderzoek naar zelfmoord onder asielzoekers: "Asielzoekers plegen zesmaal zo vaak zelfmoord als normaal. Op het moment dat ze zijn uitgeprocedeerd houdt de begeleiding plotseling volledig op." Bijlsma pleit voor meer begeleiding van asielzoekers. Ook het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers spreekt van een hiaat in de hulpverlening als asielzoekers hun definitieve afwijzing ontvangen.

Ruim zeventienhonderd Irakezen zijn inmiddels uitgeprocedeerd. Enkele duizenden zijn nog in afwachting van de uitslag van hun aanvraag. De Nederlandse overheid vindt Noord-Irak sinds 1998 weer veilig. Wie is uitgeprocedeerd moet de opvang verlaten. Maar niet iedereen doet dat. Het kan soms jaren duren voordat iemand daadwerkelijk uit de opvang wordt gezet. Zembla sprak met de Irakees Hiwa Saba Mohamad, die - nadat hij was uitgeprocedeerd - nog anderhalf jaar in de opvang zat. Vorige week werd hij alsnog uit de opvang gezet. Hij is met onbekende bestemming vertrokken. Ook de Irakees Medhy Gully is niet terug naar Noord-Irak. Vier maanden nadat hij uit de opvang is gezet verblijft hij nog steeds illegaal in Nederland. De stichting Vluchteling Onder Dak ondersteunt hem financieel. "Ik ga niet weg, ik zwerf nu maar ik kan niet terug gaan".
Tweede Kamer riep de staatssecretaris meerdere keren op meer werk te maken van de terugkeer. Van gedwongen uitzetten is tot nog toe geen sprake geweest. Wie is uitgeprocedeerd moet zelf de terugreis naar Noord-Irak organiseren. De IOM, de Internationale Organisatie voor Migratie, helpt daarbij en betaalt de reis. Dit jaar keerden slechts acht mensen vrijwillig via het IOM terug. En sinds eind mei ligt de tergkeer helemaal stil omdat de Turkse autoriteiten geen toestemming geven om door Turkije naar Irak te reizen. Inmiddels is de situatie in Noord-Irak na de terroristische aanslagen in Amerika onrustiger geworden. Het halfjaarlijks ambtsbericht over de veiligheid van Noord-Irak is daarom uitgesteld. Binnenkort beslist justitie of Noord-Irak nog wel veilig genoeg is om naar terug te keren. De familie van Shurat verblijft nog steeds in het asielzoekerscentrum.

Samenstelling & regie: Netty van Hoorn
Research: Els Lansdorp en Jos van Dongen

2001 / 50 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions
Kerstshow met zang en dans.

1998 / 50 min / NPS
HET VUIL, DE STAD EN DE DOOD -
De Fassbinder-affaire
In 1987 onstond een rel over de opvoering van een toneelstuk van de roemruchte Duitse (film)regisseur Rainer Werner Fassbinder, dat door joodse organisaties als anti-semitisch werd bestempeld. Er was maar één besloten voorstelling die leidde tot een debat over vrijheid van meningsuiting versus anti-semitisme. De zaak eindigde met de 'zelfontvoering' van acteur Jules Croiset.

Er moet een hoop gebeuren voor een toneelstuk in Nederland een affaire wordt. Toneelgroep Centrum - inmiddels opgeheven en opgegaan in Toneelgroep Amsterdam - heeft er twee op haar naam staan. Toen in een stuk van de klassiek-Romeinse schrijver Plautus, De Smoeshaan, iets te nadrukkelijk met mannelijke geslachtsdelen werd gemanipuleerd, verbood de burgemeester van Haarlem de voorstelling. Elders werd de produktie een groot succes. Amsterdam heeft er nog een goedlopende gelijknamige theaterkroeg aan overgehouden. Toen ongeveer in dezelfde tijd - midden jaren zestig - in een stuk van de Engelse schrijver Bond, Gered, een baby in een kinderwagen door jongeren werd gestenigd, sprak menigeen daar schande over. De voorstelling was indertijd een theaterhit.

De problemen met een theaterstuk beginnen pas echt ernstig te worden wanneer het over de Tweede Wereldoorlog en de joden gaat. Tegen het eind van de jaren zestig ontstond er commotie rond het stuk De Plaatsbekleder, over de rol van Paus Pius XII en zijn weigering in het openbaar de jodenvervolging door de nazi's af te wijzen. Maar dat stuk, geschreven door Rolf Hochhuth, is in ieder geval nog gespeeld.

Dat kon in 1987 niet met Het vuil, de stad en de dood, geschreven door de in 1982 overleden Rainer Werner Fassbinder. Het stuk stamt uit 1975 en speelt zich af in de onderste lagen van een Duitse industriestad, laten we zeggen: Frankfurt. Het centrale personage is Roma B., een hoer. Maar om haar gaat het conflict niet. Zij belandt in hogere kringen van de stad en ontmoet daar het personage waar alle conflicten rond het stuk om zijn ontstaan: A., die 'de rijke jood' wordt genoemd. Hij doet als makelaar goede zaken. Hij is de schaamlap van het naoorlogse, steenrijke Duitse 'Wirtschaftswunder'. Zijn meedogenloosheid is een tweede natuur geworden. Over zichzelf zegt hij: "Ik kan mij er onmogelijk iets van aantrekken als kinderen huilen of oude mensen, gebrekkigen lijden. Ik heb ook geen andere keus. En het woedend gekrijs van sommigen, daar luister ik gewoon niet naar. Wat moet ik anders?"

Ziedaar het probleem: een joodse zakenman, met goede contacten in de top van een Duitse industriestad, bovendien ogenschijnlijk ook nog gewetenloos. Daar ligt de eerste bron van woede over het stuk. Zo'n portret van een joodse zakenman ligt dicht in de buurt van de karikaturen die de nazi's ooit van joden maakten: de sjacheraar, de winstwoekeraar. De tijdbom stond op springen. En het stuk van Fassbinder gooit er nog een tweede handgranaat bovenop.

Over A., 'de rijke jood', worden een aantal stevige uitspraken gedaan. Zo loopt er in Het vuil, de stad en de dood een neo-nazi rond, Hans von Gluck, die over de joodse makelaar het volgende zegt: "Schuld heeft de jood omdat die ons schuldig maakt, want hij is hier. Was hij gebleven waar hij vandaan kwam of hadden ze hem vergast, dan zou ik nu beter kunnen slapen. Ze hebben hem vergeten te vergassen. Dat is geen grap, zeggen mijn gedachten. En ik wrijf in mijn handen als ik voorstel hoe hij geen adem meer krijgt in de gaskamer."

Aangename teksten zijn dit niet. Maar neo-nazi's hebben ook geen patent op aangename teksten. Desondanks begon bij deze citaten de affaire rond het stuk van Fassbinder. Iedereen citeerde eerst die passages. Het complete stuk, de context van deze uitspraken, werd vergeten. De meeste tegenstanders gaven ook ruiterlijk toe het stuk nooit gelezen te hebben. In 1985 wordt in Frankfurt de opvoering van het stuk verhinderd. In 1986 organiseert centrum De Balie in Amsterdam een openbare lezing van de tekst, met discussie na afloop. Aspirant-regisseur Johan Doesburg vindt vervolgens dat het stuk gespeeld moet worden. De première zal in het najaar van 1987 plaatsvinden. Die opvoering wordt verhinderd door een conglomeraat van mensen dat zegt te spreken namens 'de joodse gemeenschap'. De voorstelling gaat niet door. Maandenlang worden de krantenkolommen, de tv- en radioprogramma's beheerst door wat de Fassbinder-affaire is gaan heten.

Netty van Hoorn (regie en interviews) en Henneke Hagen (research) hebben over die affaire een indringende film gemaakt, waarin voor- en tegenstanders aan het woord komen, waaronder de regisseur Johan Doesburg (op dit moment mede-artistiek leider van Het Nationale Toneel in Den Haag). Eén persoon vestigde als geducht tegenstander van het stuk speciale aandacht op zich: de acteur Jules Croiset. Toen de voorstelling al afgelast was, ontvoerde hij zichzelf, een reality-drama waarin Croiset figureert als slachtoffer van een neo-nazistische groep. Alles in scène gezet door Croiset zelf. Ook hieraan besteedt de documentaire uitgebreid aandacht, overigens zonder Croiset zelf aan het woord te laten. Hij wenste niet nog eens met de affaire geconfronteerd te worden.

Aan het slot van de film sluit Johan Doesburg een opvoering van Het vuil, de stad en de dood nog steeds niet uit. Iedereen is welkom. Voor half geld. Het is een ijdele wensdroom. Het stuk zal voorlopig niet gespeeld worden. Onlangs is in Berlijn nog een poging gedaan. Alleen de aankondiging was al voldoende voor heftig verzet. De voorstelling is afgeblazen. De discussie over antisemitisme kan klaarblijkelijk alleen in politiek-correct jargon worden gevoerd.

De Affaire: aflevering 8
Uitzenddatum: vrijdag 5 februari 1999
Regie: Netty van Hoorn
Research: Henneke Hagen

1997 / 40 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions
Woensdag 7 januari 1998
ZOZ
De Schrijver,
Frank McCourt
Op zijn zesenzestigste debuteerde Frank McCourt met 'Angela's Ashes', het boek over zijn arme jeugd in Amerika en Ierland. 'De as van mijn moeder', de Nederlandse vertaling, is een internationale bestseller en kreeg de Pulitzerprijs 1997 toebedeeld. De kritieken in Nederland zijn dan ook lovend: NRC Handelsblad spreekt over 'Een weergaloos verhaal' en Elsevier schrijft: 'De as van mijn moeder is een meesterwerk'.
Jarenlang zat het boek in zijn hoofd, hij kon het alleen niet op papier krijgen. Pas toen hij vijfenzestig was en voor de derde keer getrouwd, lukte het hem. Zijn sobere verhaal over armoede is zo indringend dat het boek nu al een jaar op de bestsellerlijst staat.
Ze hadden het heel arm thuis. 'Armoede verlamt', zegt McCourt, hij benadrukt het psychologische effect van al zijn ontberingen: 'Als je honger hebt kun je alleen maar aan een volle buik denken, je beseft niet dat je ook hersenen hebt, emoties. De armoede maakte me invalide. Zo is het.'
Zijn belangrijkste beslissing was de keuze om terug naar Amerika te gaan toen hij negentien was. Hij liet zijn moeder met alle kinderen achter, zijn vader zwierf dronken door Ierland. McCourt wilde aan zijn lot ontsnappen en
hoopte vanuit Amerika zijn familie te ondersteunen. 'Toen ik in New York aankwam, was ik vooral boos. Op iedereen. Ik had geen zelfrespect, dat kwam door al die jaren van armoede. Gebrek aan eigendunk genereert woede.'
Hij ontdekte de openbare bibliotheek: 'Dat ik daar terecht kon heeft me enorm geholpen', en McCourt werd toegelaten op de universiteit. Hij werd een gerespecteerd docent op een middelbare school. Daar herwon hij zijn zelfvertrouwen. Leerlingen drongen er bij hem op aan zijn geschiedenis te schrijven. Dat deed McCourt, nu is hij rijk en beroemd en heeft hij etentjes met pop- en filmsterren. Hij relativeert zijn roem, maar geniet er ook van: 'Laatst zat ik aan tafel tussen Paul Newman en Lauren Bacall. Ik voelde me in de zevende hemel.'

Research/Interviews: Margalith Kleywegt
Samenstelling en regie: Netty van Hoorn
Eindredactie: Eveline van Dijck

De regisseur,
Annemarie Prins, de actrice, regisseur wordt dit jaar vijfenzestig. Ze geniet meer van het leven dan ooit tevoren: 'Ik kan de hele wereld weer aan.'
Haar jeugd was benauwend, met een vader die in zijn eigen wereld leefde en een moeder -een Duits dienstmeisje- die weinig van haar wilde weten. De grootste klap van haar leven was -na een paar eerdere pogingen- de zelfmoord van haar moeder. Prins was toen dertig jaar en succesvol theaterregisseur. Jarenlang heeft ze de dood van haar moeder weggestopt door heftig en intensief te leven. Ze had haar eigen politieke theatergroep Teater Terzijde, daar stortte ze zich volledig in. Het toneel is de rode draad in haar leven, zegt ze zelf: 'Dankzij het toneel ben ik niet kopje onder gegaan.'
Toen ze achtendertig was kreeg ze samen met haar man een dochter, een paar jaar later adopteerden ze een jongetje uit Korea. Een belangrijke beslissing die anders uitpakte dan ze had verwacht. Het jongetje -dat drieenhalf was toen hij hier kwam- bleek moeilijk. Omdat hij niet kon communiceren werd hij agressief. 'Wat doen we eigenlijk met die kinderen', zegt Prins. 'We kopen ze gewoon. Die adoptie was heel egocentrisch want ik kon geen kinderen meer krijgen.'
Ze sleepte zich door haar echtscheiding, bracht haar kinderen groot met een schamel inkomen en besloot toen ze zestig was in therapie te gaan: 'Ik dacht nu of nooit. Ik wilde nog wat van mijn leven maken.'
De therapie was heel zwaar maar werkte louterend.
Ze barst van het werk en vorig jaar maakte ze een solovoorstelling over haar eigen leven: 'Harmoniehof', waarvoor ze prachtige kritieken kreeg. Het leven lacht haar toe en eindelijk verdient ze wat geld.

Research/Interviews: Margalith Kleywegt
Samenstelling en regie: Netty van Hoorn
Eindredactie: Eveline van Dijck

1996 / 780 min / NPS





van Watamula tot Punt Kanon
een televisieportret in 26 delen

Aflevering 1: De vele gezichten van Elia
(maandag 1 september, 21.28 - 21.53 uur)
Elia Isenia woont met haar twee dochters op het platteland. Naast haar werk als telefoniste is zij zangeres. Ze bereidt zich voor op het Tumba Festival, een competitie waarbij de koning of de koningin van het carnavalslied wordt gekozen.

Aflevering 2: Berg van geluk
(maandag 8 september, 21.28 - 21.53 uur)
Letterlijk vertaald betekent Sera Fortuna 'berg van geluk'. De overheid heeft er een wijk gebouwd, bedoeld om mensen goedkoop aan een woning te helpen. Het is een buurt die niet zo gunstig bekend staat. Wie er woont heeft in het algemeen weinig geld en veel problemen.

Aflevering 3: Oude families
(maandag 15 september, 21.28 - 21.53 uur)
Paul de Windt is orthopedisch chirurg. Eén van zijn voorouders is een Zeeuwse scheepsarts die al in de 18e eeuw op CuraÁao is komen wonen. Zijn grootouders hadden hun bezittingen in Otrabanda een wijk die nogal in verval is geraakt. Her en der over het eiland verspreid staan ÏlandhuizenÓ, herinneringen aan de rijkdom en macht van een enkeling. In één ervan, met kogelgaten in de muren, woont Willy Maal, grootgrondbezitter, eigenaar van ééntiende deel van CuraÁao.

Aflevering 4: Mijn ogen werden zwart
(maandag 22 september, 21.28 - 21.53 uur)
Een dag in het Gouvernements Opvoedings Gesticht (GOG). Een internaat waarin door de kinderrechter ontspoorde criminele jongeren geplaatst worden, bijvoorbeeld wegens herhaald joyriden, inbraken, roofovervallen, moord.

Aflevering 5: Mooi van binnen en van buiten
(maandag 6 oktober, 21.28 - 21.53 uur)
Vanavond zingt Elia in de finale van het Tumba Festival. Ze maakt kans om met haar lied Koningin van het Carnaval te worden. Mevrouw Joan Capriles da Costa Gomes introduceert 'Joods CuraÁao'.

Aflevering 6: Mooie meisjes, mooie bloempjes
(maandag 13 oktober, 21.28 - 21.53 uur)
De familie Boelijn woont sinds kort in een zelfgebouwd huis. Eindelijk is er luxe. Twee slaapkamers voor de zes kinderen en een echte badkamer. Maar nog geen keuken. Elia bezoekt het bejaardentehuis voor een radioreportage, en doet verslag van de kindercarnavalsoptocht.

Aflevering 7: Alaaf Bea
(maandag 20 oktober, 21.28 - 21.53 uur)
Een keer per jaar houdt de carnavalsvereniging de Limburgse Kabrieten een wandeltocht over het eiland voor een goed doel. Het geld gaat deze keer naar Sentro Sablika. Bea Muso en haar man proberen daar kinderen, die nooit naar school zijn geweest, te leren lezen, schrijven en rekenen. Liefst zo goed dat ze door kunnen naar een gewone school. John Lobato - vakleerkracht aan een technische school - geeft er les aan de oudere kinderen.

Aflevering 8: Only a fool breaks his own heart
(maandag 27 oktober, 21.28 - 21.53 uur)
De technische school bestaat 65 jaar en wordt door John Lobato en zijn jongens opgeknapt. Een aantal jongens uit de klas ontvangt in een feestelijke eredienst het 'heilig vormsel'. Er is nog een feest: het Surinaamse Songfestival, waar John optreedt. De jongens van zijn sportschool gaan aan het werk bij een pensionado om geld te verdienen voor de reis naar een kickbokswedstrijd op Aruba.

Aflevering 9: Zonnig Nederlands
(maandag 3 november, 21.28 - 21.53 uur)
Het Gouvernements Opvoedings Gesticht is een internaat waarin jongens, die door justitie uit huis zijn geplaatst, wonen en les krijgen. Op de open afdeling zijn vier paviljoens. Er is een basisschool en een technische school op het terrein. Ze krijgen les in het Nederlands, hoewel ze dat nooit hebben gesproken.

Aflevering 10: De koningin en de revolutionair
(maandag 10 november, 21.28 - 21.53 uur)
Annemarie Braafheid werd in 1968 Miss CuraÁao en 'first runner up' bij de Miss Universe verkiezingen van dat jaar. De onderwijzer Stanley Brown was in 1969 een van de leiders van de grote opstand op CuraÁao, waarbij groot deel van Otrabanda in de as werd gelegd. Stanley bleef zijn leven lang een strijder voor raciale en sociale rechtvaardigheid. Sinds 1976 wonen Brown en Braafheid samen.

Aflevering 11: Tamki Wambu, zonder nummer
(maandag 17 november, 21.28 - 21.53 uur)
De projectontwikkelaar Jongerius bouwt het project El Pueblo. De toeristenvilla's worden ingericht door Jan des Bouvrie. Magali Jacobi, lid van de eilandsraad, gaat op bezoek bij een vrouw die haar hulp inroept tijdens haar spreekuur op het platteland. Het water is afgesloten. Elektriciteit is er niet.

1995 / 50 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions

1995 / 100 min / TV Dits BV

1994 / 65 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions
INTERNATIONAL SINGING STAR LEO FULD 1994 60 minuten
Een film over zanger en schrijver Leo Fuld, die al jong succesvol in het buitenland was. Door de jaren heen maakte
hij 500 platen en trad met vele internationaal bekende artiesten op. In New York had hij ruim 10 jaar een Israëlisch
nachtclub/restaurant, de Sahbra geheten. Deze misschien wel laatste internationale vertolker van het jiddische
levenslied verloor, terwijl hij zelf in de Verenigde Staten zat, tijdens de 2e Wereldoorlog vrijwel zijn gehele familie. Leo
Fuld kende zelf sinds zijn 15e jaar geen thuis en leefde jaren achtereen in hotelsuites. Een film over een man die
wereldsucces heeft gekend, die 3 huwelijken achter de rug had en steeds vol nieuwe ideeën zat. Hij overleed in 1998.

1994 / Orkater

1993 / 50 min / Vara

1993 / 50 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions
VARIETE 'ARTIEST VOOR T LEVEN' 1993
Een documentaire over de bloeitijd van het variete in Nederland.
Wij presenteren:
Charles op de Kogel, Het slangemeisje Mary Matonel,
Carla met de sprekende poppen, de goochelfamilie Schuyer, de vrouw met de vele stemmen Jonnie van Zwieten, Mary Majoco en Frans Muriloff over hun liefde voor het vak, discipline, show en applaus.

1993 / 150 min / NOS
DE STRAAT 1986 3 x 50 minuten.
Een driedelige serie over de straat waar in ik woon(de),
De Pieter Vlamingstraat in Amsterdam- Oost.
Een portret over de intergratie in een straat.

Uit een recensie Trouw 13 januari 1986.
De straat is niets bijzonders. De huizen zijn hoog, oud gehorig en vochtig; sommige
Ramen met planken dicht getimmerd. Een douche is een luxe, de smalle, steile trappen net begaanbaar. De bewoners? Veel nieuwelingen van buiten de stad, veel buitenlanders en een kern die zich altijd herinnert dat de straat nog gezien was. Nr. 28 is gekraakt, op nr. 42 woont een junk, in het Hollands koffiehuis lezen ze de Telegraaf, in het Turks koffiehuis drinken ze thee uit kleine glaasjes, honden poepen ook in de zandbak, de buren vegen, tasjesdieven jatten en 'de politie doet niks'
Niets bijzonders, die Pieter Vlamingstraat in Amsterdam-Oost.

1993 / 50 min /

1991 / 300 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions
volgt

1990 / 50 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions
NRC HANDELSBLAD
Hoe de ijsman kwam
DIRK LIMBURG
Het blijft in Nederland altijd een gok. Zelfs hartje zomer wil een documentaire over Italiaans ijs nog wel eens schril afsteken bij het weer buiten, al lijkt het deze keer op het nippertje goed te komen. Niet dat de documentaire Gelati die Netty van Hoorn in 1990 maakte over de Italiaanse ijsfamilies in Nederland de zomer als excuus nodig heeft. Ook na tien jaar blijft het een interessant portret over immigratie toen het hier nog geen massaverschijnsel was.
Heel mooi begint de documentaire in het dorpje Vodo di Cadore in het prachtige berglandschap van de Dolomieten waar een grote groep Nederlandse ijsmakers van Italiaanse afkomst ieder jaar overwintert. "Als het seizoen afgelopen is, gaan we naar huis", zegt een van hen. In deze rationelere tijden zijn ze aan het verdwijnen uit het straatbeeld, de ijszaken die van oktober tot het voorjaar bontjassen of heiligenbeeldjes verkochten of botweg de luiken sloten. De geschiedenis van het Italiaans ijs in Nederland is nog geen 75 jaar oud en begon toen de vader van de Amsterdamse ijsmaker Silvano Tofani uit de omgeving van het Toscaanse dorpje Bagni di Lucca meeging met een Milanees die het lumineuze idee had bij het Olympisch Stadion in 1928 ijs te gaan venten. Het viel in de smaak, ze bleven hangen en haalden streekgenoten over om te helpen met het werk. Tijdens de crisis van de jaren dertig verspreidden ze zich over het land en elke stad met een beetje allure kreeg een eigen ijssalon. In Gelati gaat het over het ijs - zoals de geheime formule van 'de mix' die aan de basis ligt van de eigen smaakvariant - maar vooral over de mensen. Netty van Hoorn laat goed zien hoe iedereen tot in de jongste generatie vooral Italiaan is gebleven. Veel kinderen gaan minstens een deel van het jaar in Italië naar school en een meisje vertelt hoe ze pas na een studie aan een Italiaanse universiteit wil kiezen voor een leven in een van beide landen. Het mooist in de documentaire zijn de beelden van de overwinterende mannen in hun stamdorp: Italianen in hart en nieren. Prachtig hoe ze samen praten of hoe ze voor de film buiten blokken ijs hakken om te laten zien hoe je vroeger ijs maakte. Het muzikale slot waarbij de camera langzaam wegzweeft van een groep overwinteraars is goed gedaan door regisseur Netty van Hoorn. Haar nieuwste productie is een film over de muzikant Willem Breuker en ze maakte eerder o.a. Van Watamula tot Punt Kanon (1997), een vijftiendelige serie over het leven op CuraÁao en The International Singing Star Leo Fuld (1993), over de beroemde in vergetelheid geraakte Nederlandse zanger en entertainer (1912-1997). Gelati is een van die herhalingen waaraan de formule van Weerzien op 3 zijn bestaansrecht ontleent en had gerust wat eerder op de avond geprogrammeerd mogen worden.


Weerzien op 3: Gelati (Netty van Hoorn, Nederland, 1990), Ned.3, 0.32-01.22u

1990 / 50 min / NOS

1989 / 50 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions

1988 / 300 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions

1987 / 300 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions

1986 / 150 min / RVU

1986 / 50 min / NOS
IN DE WAR 1987 1x 50 minuten.
Een documentaire over de behandeling van patienten in een psychiatrische inrichting.
Ireen van Ditshuyzen en Netty van Hoorn verbleven in 1986 3 maanden in de psychiatrische inrichting De Valeriuskliniek. Portretten van normale mensen die het allemaal teveel is geworden.. De film vertelt het verhaal van 5 mensen met het meisje Anna als rode draad. Anna begrijpt niet waarom ze in de kliniek zit . ' Ik zat op straat te spelen met een mes toen de politie me meenam Ze hebben me nooit verteld wat mij mankeert'. De kliniek maakt haar niet rustiger, integendeel. Ze vliegt een leerling-verpleegster aan, en zei is blij dat ze tegen de wil van de artsen de Valeriuskliniek mag verlaten. Zoals te verwachten viel, komt ze enige tijd later weer terug. Ze is wanhopig ' Ik heb geen vaste plek' schreeuwt ze' Dat is geen reden voor mij om jou weer op te nemen', antwoord de directeur. Hij verlaat de spreekkamer en laat Anna achter.
De indruk ontstaat dat een patient aan haar lot wordt overgelaten door machteloze hulpverleners. Bel maar met het Queridohuis, zegt de directeur tegen Anna. Eerder in de film vertelt de coordinator van de gesloten afdeling ' Ik dacht eerst dat iedereen hier beter moest worden, maar dat heb ik later laten vallen. ' Moedeloze situaties horen erbij'.

Een film over alledaagse problemen van en met mensen die kort, lang en soms chronisch in de war zijn. En ook een film over de hulpverleners die deze mensen soms weten te genezen, en soms ook niet.

1986 / 280 min / Netty van Hoorn Film/Video Productions

1984 / 30 min / Humanistische omroep

1984 / 40 min / Humanistische Omroep

1982 / 90 min /