de positie van de regisseur
Internet zorgt op dit moment voor een samensmelting van beide media. Dit heeft grote consequenties. Niet langer is content voorbehouden aan een kleine groep professionals die produceert en publiceert. Nu kan iedereen publiceren, en daarmee potentieel een groot publiek bereiken. Kwaliteitsnormen die eerder door professionals vooraf bepaald werden, worden nu achteraf bepaald: als alles gepubliceerd wordt, is het aan het publiek om te bepalen welke content de moeite waard is. Oftewel: de rol van de professional, of eigenlijk het hele professionele instituut (productie, techniek en distributie), verandert ingrijpend.

Zo ook onze positie als regisseur. Wij hebben niet langer alleenrecht op de content die wij maken. Wij bepalen niet langer de distributie op onze werken. Of we het nou willen of niet, ‘onze’ filmpjes worden al ongebreideld gedeeld en aangepast. Traditionele uitgiftepunten van media (platenzaak, bioscoop, televisie) worden al door de nieuwste generaties gemeden. Het is van belang dat wij als professionals hier op de juiste manier op reageren. Niet defensief, maar juist in de geest van de veranderingen. Het nieuwe medialandschap - met een actief en creatief publiek - is juist een kans om onze professie te actualiseren en te verdiepen. Laat het publiek onze films maar doorsturen, aanpassen, remixen en gratis bekijken. Daar vinden we wel een goede vorm voor. Bijvoorbeeld via het Creative Commons License van Lawrence Lessig. Dankzij die licentie heeft iedereen een right to remix, waarbij bestaande content een nieuwe betekenis wordt gegeven (read-write). Niet om er geld mee te verdienen, maar vanuit de innerlijke wens om jezelf uit te drukken. De democratisering van technologie maakt het mogelijk dat iedereen weer creatief kan worden, in plaats van passief te consumeren (). Misschien kunnen we zo weer een beetje terug naar de orale traditie van verhalen vertellen: bij het kampvuur een verhaal doorvertellen dat je bij een ander kampvuur gehoord hebt. Al die herhalingen en aanpassingen van het oorspronkelijke verhaal zorgen voor een wel heel bijzondere consequentie: ze verbinden een leefgemeenschap en maken nieuwe cultuur.

Jonathan Jarvis intussen...
Wat nu als Jonathan Jarvis een copyright op zijn film had geheven? Dan hadden mensen de film niet in hun blog kunnen plaatsen, niet kunnen doorsturen aan vrienden via Facebook, niet kunnen bekijken op Digg. Kortom, dan was de film niet het succesverhaal geweest dat ie nu is.

Heeft Jonathan iets aan zijn film verdiend? Waarschijnlijk niets. Sterker nog, het heeft hem waarschijnlijk iets gekost, omdat zijn simpele website veel meer bezocht werd dan hij met zijn provider had afgesproken. Hij moest bandbreedte bijkopen.

Was het de moeite waard dan, zakelijk gezien? Zonder enige twijfel. Op dit moment werkt Jonathan als freelance interaction & media designer. Zijn portfolio site is waarschijnlijk de best bekeken portfolio site van zijn soort en staat bovenaan de zoekresultaten bij Google. Als freelancer zegt hij momenteel meer werk af dan hij aanneemt. Jonathan Jarvis is verzekerd van de best mogelijke voorwaarden om in de toekomst het werk te blijven maken dat hij wil. Allemaal dankzij een rechtenvrije upload en wat mailtjes... (en een mooi filmpje natuurlijk!)




Dit artikel verscheen eerder in de DDG gazet, 2009, nr 1