Aliona: Wat me opviel bij de tweede keer kijken is dat je zo veel dingen niet weet.
Tom: Je weet niet wat de motivatie van de vrouw is. Het wordt helemaal niet uitgelegd.
A: Ik mis dat niet. Ik dacht: 'Het is zo’n jongen die zich helemaal aan je vastklampt’.
T: Wat ik zo fascinerend vind aan dit verhaal is dat je je inderdaad niet afvraagt waarom de personages doen wat ze doen. Ik vraag af me hoe de Dardennes dat bereiken. Je voelt dat de band tussen die jongen en die vrouw sterker wordt, zonder dat er daadwerkelijk aanwijzingen voor zijn.
A: Zonder dat die jongen vreselijk lief is.
T: En zonder dat je een close shot hebt van de vrouw, waarin zij zich realiseert dat hij toch wèl een hele lieve jongen is. Ik vraag me af of ze het chronologisch gedraaid hebben.
A: Eigenlijk is in de films van de Dardennes alle emotie fysiek. Wat ik ook heel goed vind: in het begin is die jongen alleen maar aan het rennen en het doen. Hij stopt als hij echt niet meer kan en daarna rent hij toch weer even door. Zoals jezelf ook doet als je rent: ‘vooruit nog even’. Ik ben benieuwd naar de acteursregie. Hoe het gegaan is tussen hem en haar. Is zij een professionele actrice?
Gazet: Ja.
A: Want ik heb net geleerd dat dat vaak fout gaat tussen professionele en niet-professionele acteurs. Dat ze een verschillende naturel hebben.
Gazet: Een professionele actrice kan zich waarschijnlijk veel beter inleven in een relatie met zo’n jongetje dan een niet professionele.
A: Ja? Waarom?
Gazet: Omdat het een actrice is. Het is haar vak om zich in te leven.
A: Je loopt als kijker telkens een stap achter op Cyril’s beslissingen. Hij vraagt op het meest verkeerde moment of hij bij haar mag komen wonen. Hij heeft net een overval gepleegd. Ieder ander normaal mens zou zeggen: ‘sodemieter maar op. Je hebt net iemand half dood geslagen’. Maar die vrouw accepteert hem toch weer. Dat is interessant. Hij loopt steeds weg, hij stelt onplezierige vragen aan iedereen, hij riskeert de hele tijd om afgewezen te worden. Hij is in die zin een echte gokker. En zij zegt ‘oké’. Zij is heel rustig, wat eigenlijk ook heel raar is. Dit is zo’n film die je achteraf pas maakt, in je hoofd. Als hij na de overval naar het politiebureau moet, denk je dat ze boos zal zijn. Je verwacht emotie. Maar nee, shit, er gebeurt iets heel anders. Dat dwingt je om die stappen in een versneld tempo in je hoofd te nemen om daar uit te komen. Je weet de hele tijd niets. Alles gebeurt tussen de scènes door.
T: Je wordt uitgedaagd om het zelf in te vullen.
A: Je kan niet achterover leunen en de film ondergaan. Je moet je best doen om te horen, wat er allemaal aan de hand is.