Soy Cuba is gemaakt in 1963 door regisseur Michael Kalatozov en DP Sergei Urusevsky. Het is de eerste film die is gemaakt in de samenwerking op dit gebied tussen Cuba en de Sovjet Unie. Het is een propaganda film die de Cubaanse revolutie verheerlijkt en is gemaakt naar aanleiding van de Koude Oorlog en de blokkade die de Verenigde Staten had ingesteld voor Cuba. Het had een film moeten worden die zou laten zien hoe goed en mooi de revolutie was en dit overtuigend zou uitdragen aan de rest van de wereld. Maar toen de film uitkwam was het een flop, hij heeft een week gedraaid in Cuba en de Sovjet Unie en is nooit aan het buitenland vertoond. De mensen vonden de film te melodramatisch. Wat kan het leven voor een filmmaker toch wreed zijn soms…Na 30 jaar werd het herontdekt door filmmakers Martin Scorsese en Fransis Ford Coppola.
Ik was 21, woonde in Amerika en zag de film. Ik werd overdonderd door de film, voor mij een unieke filmervaring. Een prachtige poëtische zwart wit film, gefilmd in infrarood. Hoewel de inhoud soms inderdaad wat lijdt onder de vele ongelofelijke shots en onverwachte camera bewegingen. Je weet nooit waard de camera je heen brengt, het opening shot is een lang shot dat je van de top van een gebouw brengt naar een duik in het zwembad. Inhoudelijk geeft dit shot voor mij prachtig de decadentie weer van de toenmalige dictatuur en de Amerikaanse invloed. Ook was ik zeer geraakt door de rust die de film uitstraalt. Je kan merken dat hij met liefde is gemaakt. Mooie sfeervolle muziek. Mooi is ook dat echte locaties zijn gebruikt en dat acteurs zo van straat geplukt zijn. Vooral de vrouw die een arm meisje speelt die met prostitutie probeert bij te verdienen, maar haar geliefde dit niet verteld, en in een nachtclub totaal uit haar bol gaat, een mix van dronken zijn, dansen en verborgen frustraties, is indrukwekkend. De karakters die in de film voorkomen zijn 'echt', dat zie je en voel je. Alleen is het jammer dat de muzikanten/zangers in de film zijn gedubd... Het geheel geeft een fantastisch, ietwat romantisch, tijdsbeeld van Cuba in 1959, tijdens de revolutie.
Dit is wat mij als documentaire- en filmmaker erg aanspreekt. Je bent een verhalenverteller en probeert een zo goed mogelijk persoonlijk tijdsbeeld en universum weer te geven van het onderwerp dat je portretteert. Voor mij is Soy Cuba wat dit aspect betreft fantastisch gelukt.
Na het maken van een aantal korte films en documentaires is Jan H. de Hartog bezig met de voorbereiding van Letters from the Blind to the Seeing over hoe blinden in onze huidige visuele maatschappij staan. Je kunt hem volgen op de website www.capturedmemory.nl en binnenkort meer info vinden op www.letters-from-the-blind.com.