De Russische titel van Silent Souls is Ovsyanki, 'Gorzen'. Gorzen zijn zangvogels van het formaat van vinken. Aist, de verteller, koopt een paar van die vogeltjes op de markt. Op de fabriek waar hij werkt wordt hij bij de directeur, Miron, geroepen. Miron's vrouw Tanya is net overleden. Miron wil zijn vrouw de laatste eer bewijzen volgens de traditie van de Merya, een volk dat is opgegaan in het moderne Rusland. Hij vraagt Aist om hem te helpen de rituelen uit te voeren. De twee mannen wassen het lichaam van Tanya en nemen haar in de auto mee op een lange tocht naar de oever van een rivier waar ze voorgoed afscheid van haar zullen nemen. De twee vogeltjes reizen in een kooi met hen mee.
Joost : Ik vind het een hele mooie, melancholische film. Met een taal die zich daar buitengewoon voor leent.
Marjoleine: Het is Russisch.
J: Ja, het is meteen poëzie. Heel melancholisch over dood, leven en liefde. Wat wil je nog meer?
M: Ik vond de lichamelijkheid heel mooi verbeeld. Dat naakt op dat bed.
J: Heel teder, ja.
M: Zo heb ik het nog niet eerder gezien: het wassen van het vrouwenlichaam vanuit een bijzonder perspectief gedraaid. Ik vond dat heel erotisch en ook heel ontroerend.
J: Ik vond het vooral ontroerend. Het is grappig, het ging om een technische handeling. Beide mannen voerden het tot in de puntjes uit, het was nog net geen cursus. En daardoor werd het heel teder, omdat het maar duurde. Ik vond het heel mooi. Maar ik vond het niet erotisch.
M: Het wassen van de borsten vond ik mooi. Alleen het was geen lijk, want binnen 6 uur ben je zo stijf als een hark. Het bloed zakt weg en het worden blauwe plekken. Zij bleef maar roze.
Gazet: Dat is het fictie-element.
M: Ik had dat toch geloofwaardiger gemaakt.
Gazet: Misschien was het de bedoeling dat het een levend iets bleef, ook al was het dood.
M: Dat kan. Ik zit met een half documentair oog te denken: had er toch even research naar gedaan. Maar het kan met opzet zo gedaan zijn.
J: Ik vind het zwijgen altijd mooi. Mannen kunnen zo goed zwijgen. Wij zijn allebei Groningers dus wij weten wat zwijgen betekent. Dat is toch zo? Dat is echt Gronings.
M: Het stille complot dat ze samen delen. Vanuit de traditie. Aist geeft Miron alle ruimte om de herinneringen aan zijn vrouw Tanya op te roepen.
J: Zo begint de reis toch? Ze is dood en Aist zegt alleen: laten we dan maar gaan.
M: Hij condoleert niet. Dat vind ik ook goed.
Gazet: De agent die hen onderweg aanhoudt is ook bekend met de rituelen.
J: Ja, die agent die snapt het ook. Hij houdt op een brug een auto aan met een lijk achterin en Miron zegt: dat is m'n liefde. En de agent: O ja, rijdt u dan maar door.
Gazet: Je zit lang te kijken naar twee zwijgzame mannen die bezig zijn een auto op te starten, verder gebeurt er geen klap. Dat zou in een Nederlandse film door de dramaturgen meteen worden weggesneden.
M: Je hebt wel een stevig houvast door de voice-over. Ik heb nu ook een zwijgzame film (Koerai, koerai) in de aanbieding, daar heb ik geen voice-over in, maar daarin wordt echt niks gezegd. Misschien moet ik in de montage toch teruggrijpen naar een voice-over. Want het viel me op dat je daardoor heel lang kan kijken, omdat je wacht op zijn fluistering in je oor. Hoe hij denkt over het leven, en terugblikt. Het is een sturende, warme stem, een geruststellende leider eigenlijk die aanmoedigt: kijk maar, kijk maar, ook als niemand iets zegt.