Heb je altijd al producent willen worden?
Ik heb nooit gedacht ik word producent. Ik kwam van de filmacademie in 1984 als regisseur. Ik had een korte speelfilm gemaakt, die de VPRO cinema prijs won. Ik wilde voor de televisie gaan werken, want een speelfilm maken is lastig als je net van de filmacademie afkomt. Ik zag toen veel ex-studenten om mij heen die eindeloos zaten te ploegen op een scenario om dat verfilmd te krijgen. Voor mij ging dat veel te langzaam. Wat ik ook zeker wist toen ik van de filmacademie kwam, was dat ik zelf moest gaan produceren. Ik dacht als ik ga afwachten tot de mensen naar me toekomen dan kan ik lang wachten.
Met 3 regisseurs van ons jaar hadden we al tijdens de Filmacademie een bedrijfje opgezet: Theorema films, en we hebben er nog iemand voor productie bijgehaald. We zijn begonnen met jeugdprogramma’s voor de VPRO en later jongerenprogramma’s voor de KRO. Dat hebben we 6 tot 8 jaar gedaan. Daarna was de chemie weg. Ik merkte dat ik geen zin meer had om naar onze eigen programma’s te kijken als ze werden uitgezonden. Toen hebben we gezegd, we stoppen en we moeten terug naar waar we ooit voor op de Filmacademie hebben gezeten en dat is films maken.
Waarom ben je toen producent geworden? Je was toch eigenlijk regisseur.
Toen ik stopte met het regisseren van televisieseries heb ik een korte film gemaakt voor best veel geld en die vond ik niet goed. Ik vond mezelf te weinig oorspronkelijk en ik vroeg me toen af of ik een filmregisseur zou kunnen worden waar men graag naar toe zou gaan, zo van: “Kom, er draait een film van René Huybrechtse in de bioscoop, daar moeten we naar toe”, Net zoals ik zelf in die tijd naar een film moést gaan als die van Coppola of Kubrick was. Zij waren trendsetters, ik niet. Het heeft ook te maken met mijn ongeduld, ik ben heel ongeduldig van aard. Vroeger zag ik vaak regisseurs die jaren en jaren aan een filmplan werkten. Dat geduld kon en kan ik nu nog niet opbrengen. Ik moet echt een hele hoop projecten tegelijkertijd hebben en als producent moet je een heleboel balletjes tegelijkertijd hoog houden. Daar houd ik van en dat was ook een reden om te gaan produceren. Ik voel me nog altijd wel mede maker.
Wat voor criteria hanteer je om een film in productie te nemen?
Een film maken en zeker een speelfilm eist enorm veel inspanning en tijd. Je werkt lang met mensen samen. Dus moet er een noodzaak, een reden zijn waarom je er zo hard voor wilt werken. Dat kan het onderwerp zijn, er moet voor mij een fascinatie in het plan zitten. Het kan ook zijn dat ik een maker zó oorspronkelijk vind, in zijn ideeën in zijn manier van denken, dat ik daarom graag met hem wil werken. Maar het kan ook iets heel praktisch zijn.
De speelfilm Mafrika bijvoorbeeld was een opdrachtfilm en die moest binnen een jaar opgeleverd worden. Er was geen script, wel geld, en het moest in Afrika spelen. Dat vind ik dan een avontuur. Dat zijn voor mij motors, die zorgen voor energie want anders houd ik dit niet vol.
Ik ben begonnen als regisseur en ik ben nu vooral ondernemer, maar in dit soort afwegingen ben ik toch meer maker dan ondernemer. Als ik me niet kan voorstellen dat ik zelf naar een film zou kijken dan verloochen ik mezelf. Ik kan het niet zien als een pakje boter. Uiteindelijk kom ik altijd maar weer terug bij mezelf, bij waar mijn eigen interesses en belangstelling liggen. Iets wat daarnaast ligt, kan ik niet maken.