Terwijl in Toronto de openingschampagne rijkelijk vloeit (terwijl de schilders nog bezig zijn overigens), zijn wij in Nederland nog hard aan het bouwen. Zowel letterlijk als figuurlijk. Dagelijks groeit het stalen skelet van ons nieuwe gebouw aan de Noordelijke IJ-oever. (En eerlijk is eerlijk: ons ontwerp is vele malen spectaculairder dan de rechte doos in Toronto).
Maar we bouwen niet alleen een nieuw huis voor de film in Nederland, we bouwen ook aan een nieuwe organisatie. Per 1 januari zijn we verenigd in een nieuw nationaal filminstituut met een aantal kerntaken: archief/behoud/beheer, educatie, presentatie, promotie (nationaal en internationaal), debat & reflectie, onderzoek en coördinatie en afstemming binnen de filmsector. Dat klinkt nogal saai, maar dat wordt het niet. Met een vereende krachten gaan we de versnippering in de filmsector tegen, gaan we filmcultuur en filmklimaat in Nederland stimuleren, niet alleen door onze eigen passie voor en kennis over film breed uit te dragen, maar door dat juist samen te doen met makers en de filmindustrie zelf.
Een van onze eerste wapenfeiten is, dat we in nauwe samenwerking met de filmbranche een haalbaar en breed gedragen businessplan hebben opgesteld voor een snelle en collectieve digitalisering van de bioscopen en filmtheaters in Nederland. En samen met de NVS en het Instituut voor Beeld en Geluid lanceren we volgende week tijdens het Nederlands Film Festival een nieuw VoD platform waar de door ons gedigitaliseerde Filmcollectie Nederland (al uw films dus!) opnieuw en op eigentijdse wijze toegankelijk worden gemaakt voor een breed publiek.
We hebben visioenen van en reële plannen voor een actief en agenderend filminstituut aan het IJ, voor een inspirerende ontmoetingsplek voor publiek én makers. Over inspiratie gesproken; ik zag hier net in Toronto de wonderschone nieuwe film van Nanouk Leopold, The Brownian Movement. De presentatie hier werd professioneel begeleid door Claudia Landsberger (voormalig Holland Film, nu verantwoordelijk voor EYE International) en de film is inmiddels ook geselecteerd voor het Filmfestival in Berlijn. En terecht. Een werkelijke prachtige film, maar ik vrees voor de bezoekcijfers straks in het reguliere vertoningcircuit. Daar moeten we iets aan doen, maar er is altijd een plek waar een film als die van Nanouk goed bewaard zal blijven en opnieuw, opnieuw en opnieuw vertoond zal worden: aan het IJ in Amsterdam.
Sandra den Hamer is directeur van het EYE Film Instituut Nederland. KIjk voor meer informatie over EYE hier.