IFFR 2010

Door: Ger Rakhorst

Trash Humpers

Harmony Korine (VS, Groot-Brittannië 2009, 78')
Niet meer te zien: IFFR
Kwajongenscinema zou je het kunnen noemen, in de trant waarop Klopfenstein zijn ouderejongerencinema maakt. Een of meerdere vrienden heb je nodig, een beetje voorbereiding, anderhalve technicus en draaien maar. Het idee is een film over de jeugd van Korine. Het verontrustende en destructieve - waar de festivalcatalogus over rept - heb ik niet gezien.

Ruhr

James Benning (Duitsland 2009, 120')
Te zien t/m za: IFFR
Zelfs bij deze film wordt door het festival het woord verontrustend gebruikt. We zien slechts zes scènes waarin de camera niets doet, en de gebeurtenissen binnen het kader het moeten doen. Soms is dat veel, bijvoorbeeld als de camera in een moskee is neergezet, of in een staalfabriek. In een autotunnel, of een rijtje bomen in de buurt van een vliegveld gebeurt niet zoveel. De film gaat pas leven doordat de scenes erg lang duren. In het begin valt het nog mee, maar de laatste scene duur naar mijn beleving een uur. Het wordt langzaam steeds donkerder rond de koeltoren in renovatie waar ieder kwartier een enorme stoot stoom wordt uitgebraakt.

Altered States

'De realiteit is iets om naast je neer te leggen. Aanpassen aan de nieuwe situatie is gewenst. Vanuit een voorwereldlijke oersoep tot diep in de kosmos.'
Verzamelprogramma, niet meer te zien: IFFR

Saison mutante
Flowerpoweranimatie, fris.
Jimmy Audoin, Delphine Chauvet, 2009, Frankrijk, 5 min.

Burning Palace
Eerst denk je een sullige film te zijn binnengestapt, met voorbeelden van flauwe schaduwtheatergrapjes met seksuele standjes, maar na die eerste scene ontstaat er een wondere wereld waarin een handvol hotelgasten met elkaar en de kijker interacteren. De spelers zijn dansers, maar ze voeren hun kunst sur-place uit, met gekke standjes, gekke bekken, en een vlijmscherpe geluidsband.. Doet denken aan DV8.
Mara Mattuschka, Chris Haring, 2009, Oostenrijk, 32 min.

Wrong
Tekstfilm waarin een vrouw uitlegt waarom ze van haar man afwil.
Mika J. Ripatti, 2008, Finland, 8 min.

Still in Cosmos
Filmmaker schoot eerst 10 maal een film op hetzelfde negatief. Resultaat is een abstracte film met enkele herkinningspunten. Chaotisch, en met een sterke muzikale ondersteuning van drone-muzikant Jim O’Rourke.
Makino Takashi, 2009, Japan, 18 min.

Vlees

Maartje Seyferth, Victor Nieuwenhuijs (Nederland 2010, 85 ')
Nog te zien t/m di: IFFR
Waar de vorige Seyferth/Nieuwenhuijs (Crepuscule) zo lekker leeg was is de nieuwe iets te overladen. Er is een slager - Titus Muizelaar speelt wederom mee, nu in de hoofdrol – en het winkelmeisje, op zaterdag. En nog allerlei andere dames. En Muizelaar speelt ook nog 'de inspecteur van politie', en het winkelmeisje heeft een cameraatje.
De hoofdrolspeelster uit Crepuscule, Nellie Benner, speelt het onverschrokken slagersmeisje prachtig stilletjes. Ze laat veel met zich gebeuren, maar op een of andere manier lijkt ze ook de regie in handen te hebben.
Waar in het begin van de film de zaken grappig en lichtjes bevreemdend uit de doeken wordt gedaan sluipt er in het tweede deel spanning en erotiek in de film en spelletjes rond macht en onderwerping. Tegen het eind is er een lijk en een politieonderzoek, wat eerder ontnuchterend dan spanningverhogend.

My Son, My Son, What Have Ye Done?

Werner Herzog (VS/D 2009, 91')
Verrukkelijke film van Herzog, iets in de trant van Rosa von Praunheim meets David Lynch. Die laatste is de producent van de film, en Rosa doet niet mee, maar hij wordt door acteur Udo Kier adequaat vervangen. Hij is de regisseur van de Oresteia, en de acteur die Orestes speelt is de hoofdfiguur van de film. Orestes doodt zijn moeder, onze hoofdpersoon ook. Aan Willen Dafoe de opdracht om deze 'Orestres, die zich met twee gijzelaars in een huis verschanst heeft, ongedeerd te arresteren. De muziek is van Ernst Reijziger
De film zit vol minimale humor maar Pathé 1 had er geen zin in. Bovendien was de projectie uiterst dubieus, veel te donker, een blauwe lijn langs het rechterkader en niet scherp
Nog te zien t/m: vrijdag: IFFR

Timequake

Niet meer te zien: IFFR
De donkere bioscoopzaal is een laboratorium voor tijdsbeleving. Sluipend als in een foto, in kleine hapklare brokjes gepresenteerd of opgerekt als elastiek.

Winde's geluk
Super8-film op 35mm van Jaap Pieters, een heel intiem werkje ditmaal.
Jaap Pieters, 2010, Nederland, 3 min.

Journal and Remarks
Beetje saai werkje over Darwin. Volgens de catalogus heeft Leonardo da Vinci de montage bepaald.
David Gatten, 2010, VS, 15 min.

Zwölf Boxkämpfer jagen Viktor quer über den großen Sylter Deich 140 9
Heldere film waarin gevonden filmbeeldjes aan elkaar zijn geplakt. Ze staan geheel in beeld, met geluidsspoor, en die is ook te horen.
Johann Lurf, 2009, Oostenrijk, 3 min.

Es wird einmal gewesen sein
Zachtaardige documentaire over stadje in voormalig Oostduitsland waar al een paar jaar bezig zijn met het uitvoeren van de enige compositie van John Cage voor orgel. De componist gaf zijn stuk de opdracht mee dat het zo langzaam mogelijk gespeeld diend te worden. Deze uitvoering voldoet er niet aan, want in principe zou het stuk oneindig moeten duren, maar met een speeltijd van 639 jaar komen ze wel in de buurt.
Anca Miruna Lazarescu, 2009, Duitsland, 27 min.

57.600 secondi di notte e luce invisibili
Grappig vormexperiment waarin mensen iop een pleintje bewegen terwijl de tijd telkens 12 uur verspringt.
Flatform, Roberto Taroni, Annamaria Martena, 2010, Italië, 5 min.

Portrait #3: House of Sound
Reportage over sluiten platenzaak House of Sound.
Vanessa Renwick, 2009, VS, 11 min.

Walkway
Saai vormexperiment met een houten bruggetje in de natuur.
Ken Jacobs, 2009, VS, 8 min.

Break even

Edwin Carels, die ieder jaar in Rotterdam een eigen programmering mag maken, heeft dit jaar een echte toko ter beschikking gekregen, Op het hoekje van het Doelencomplex zit een winkeltje voor film/mediaboeken en DVD's. Ook doet hij aan presentaties, bijvoorbeeld met schrijvers, en er is zelfs een dagelijks tijdschriftje. Erg leuk, maar de kleine ruimte en de nering die gewoon doorgaat maakt het aandachtig volgen van een discussie niet echt makkelijk.

Susa

Rusudan Pirveli (Georgi'e 2010, 85')
Ook deze Georgische film is weer iets afwijkend van wat je in eerste instantie verwacht. Eigenlijk lijkt hij het meest op de korte documentaire over kinderen in Pristina. Susa is een jongetje dat voor het gezinnetje wodka bezorgt. Alle hoop is gevestigd op de terugkeer van vader, en hij komt inderdaad terug, maar of dat veel helpt?

Jim Jennings

Jim Jennings maakt al jaren korte films, op 16 mm, en van een minuut of tien. Hij monteert eigenlijk in de camera, bij de montage haalt hij bijna alleen stukjes weg die niet werken, er wordt weinig geschoven. Zijn werk spelt steeds in New York, en meestal op straat. Een dertig jaar oud werk met louter lange schaduwen van mensen op de stoep, opgenomen vanaf de achterbank van stadsbussen is een streng werk van hem, en zwartwit. In andere films wordt het straatbeeld opgeknipt in bits and pieces, en in een up tempo getoond. Omdat deze grotestadsfilms zwijgend zijn vond het festival het leuk om de Rotterdamse de Rotterdamse muzikant Machinefabriek (Rutger Zuydervelt) een geluidswerk over de stad Rotterdam te laten maken. Hij verzamelde geluiden van, op, onder en rond de Erasmusbrug en maakte daar een soort muzikaal hoorspel van twintig minuten van: film met de ogen dicht...

Reading Book of Blockade

Rusland 2009, Alexander Sokurov.
Het reading uit de titel moet erg letterlijk genomen worden. In een geluidsstudio, met uitzicht op neerslag buiten, lezen een stoet mensen fragmenten voor uit een dik boek. De teksten zijn geschreven door mensen tijdens de blokkade van St. Petersburg in de tweede wereldoorlog. De personen worden fraai uitgelicht, de camera beweegt een klein beetje, soms wordt er een foto getoond die relevant is voor de dan gelezen tekst. Als niet-Russische kijker gaat dat wat langs je heen omdat je voortdurend de ondertitels moet lezen.
Nog te zien tot vrijdag, zie IFFR

NL International

Korte Nederlandse films die al op andere festivals gedraaid hebben. Een mooi en afwisselend programma.
Fat head van Dan Geesin een grappige film uit de wereld van de gezichten die op witte ballonnen getekend zijn. Ze kunnen autorijden, maar boerenknechten zien er de humor niet van in en beginnen meteen met stenen te gooien.
The labyrinth runner van Robbie Cornelissen is een knappe tekenanimatie, begint en eindigt met een rennend jongetje maar al snel verdwijnt hij in een shopping mall-achtige omgeving
Blonde Readhead meets Gainsbourg van Jérôme Schlomoff, clip met de pinholecamera, experiment om de camera bij slecht licht uit te proberen: 1 beeld per 6 seconden.
Dusk van Erwin Olaf is een huiselijk tafereel uit vervlogen tijden toen blank nog aan de macht was. Olaf draait dat om. Bijna pijnlijk scherp, van beeld, compositie.
Beautiful van Camille Verbunt laat 16 webcam-mensen zien die 'beautiful zingen.
Forever for a while van Sara Rajaei is een mysterieus geval waarin vrouwen en een glazen ei de hoofdrol spelen.
Sharing a beautiful sunset van Jasper Elings is een grapje: ansichtkaarten op een rijtje, de zon blijft op een plek, maar gaat wel onder.
You can van Lin de Mol is een film van een beeldhouwster intuïtief, te vergelijken met een druk behangetje waarin je steeds weer iets spannends weet te ontdekken.
Loutron van Barbara Meter een meditatie in kleur, vorm, wiegende beweging en reflectie. En dat alles binnen een ruimte, een badhuis in Marokko.
RE-constructions van Martijn Veldhoen is een reconstructie van een zelfmoord. Het begint met een duif die aangemoedigd wordt op te stijgen vanaf de dakgoot, en eindigt met een jongeman die zichzelf aanmoedigt vanaf diezelfde positie hetzelfde te doen, en de camera blijft doorpannen...
Nog te zien op maandag-zie IFFR

Tiger Awards Competition Short Films 2

Backstory van Mark Lewis
Film over de grote jongens achter de achtergrondprojectie. heel Amerikaans allemaal, stoere jongens. De interview vinden plaats in wisselende achtergrondprojecties. Jammer is wel dat er geen scènes uit de besproken films worden getoond.
Oops, wrong planet van Anouk de Clercq is een meditatieve film in beeld en geluid.
Bruits de fond van Jean-Claude Ruggirello
De programmeuse vond het een van de verontrustendste films die ze dit jaar voorbij zag komen, de maker vertrok gewoon vanuit een man met slagroom aan zijn neus na een hap van een gebakje, 'en wat je daarmee kan doen'. Je kunt er de Tiger competitie mee winnen, bijvoorbeeld. Zou ook niet onterecht zijn, want het is een extreem voorbeeld van huiselijk geweld. Oudere man laat op tactische plekken een steen neerkomen waardoor zijn hele interieur er anders uit gaat zien. En ja, tussendoor neemt regelmatig een hap uit een slagroompunt.
Link IFFR. Het programma is niet meer te zien.

Los condenados

van Isaki Lacuesta (Spanje, 2009, 93’)
6
De film begint als een mooi langzame film met zuinige, relevante dialogen, en een geheim dat heel langzaam duidelijk wordt. Helaas vind de regisseur het nodig om ook regelmatig een ontspannen scène tussen te voegen, waardoor de concentratie al snel verdwijnt, Wel redelijk geacteerd, overigens.
Nog te zien t/m vr: IFFR

Street Days

Levan Koguashvili (Georgië, 2010, 87’, VPRO Tiger Awards Competitie)
7,5
'Georgië', voor mij altijd een reden om de film aan te strepen als ik mijn programma voor het festival samenstel. Er zit altijd wel iets magisch in, al dan niet realistisch. Deze film voldoet nauwelijks aan de verwachtingen, maar het 'Ingetogen drama over Checkie, een werkloze, straatarme junk' is zeker de moeite waard. De film past wel bij de wat ruigere films uit de andere voormalige staten binnen de Sovjetunie. Op het eerste gezicht althans, want hoewel de junkie in het bezit is van een pistool, en wel te porren lijkt voor een gemeen opzetje met de politie om een zoon van een minister een loer te draaien, blijkt hij toch een nette loser te zijn.
Nog te zien t/m za 6: IFFR

Kamui

Sai Yoichi (Japan, 2009, 120’, Signals - Sai Yoichi)
Zodra ik Ninja lees spring ik meteen naar de volgende titel. Tijdens de persvoorstelling heb ik het maar weer een geprobeerd, twee minuten. Meer dan een minuut daarvan bestond uit de zo karakteristieke acrobatie, die mij toch steeds doet denken aan die al even perfectionistische Olympische discipline ritmische sportgymnastiek. Na die twee minuten stak er ook nog een pijl in een van de ogen van de held, maar dat was niet erg, want dat was toch maar een kunstoog.
Het International Film Festival Rotterdam presenteert binnen het hoofdprogramma Signals een hommage aan de Japanse filmmaker Sai Yoichi. Het Festival merkt over deze film nog op: 'Dit zou wel eens de beste ninjafilm ooit gemaakt kunnen zijn.'
Nog te zien t/m di: IFFR