DDG forum

Oftewel: de legitimatie van de speelfilm, documentaire en drama-produktie binnen de nederlandse cultuur.
Het lijkt mij zinvol dat filmregisseurs dat eens voor zichzelf formuleren zonder daarbij in de eerste plaats aan hun eigen werkgelegenheid en portemonnee te denken. Zoals een goede boer, generaal, arts, politicus of ingenieur ook geacht wordt na te denken over de legitimatie van zijn produkt in relatie tot zijn consument en/of belastingbetaler.
Om het wat duidelijker te stellen: wat zou de nederlandse filmkijker volgens de regisseur er van vinden wanneer deze filmkijker de nederlandse film hem/haar onthouden zou worden en er voortaan alleen nog buitenlandse films en drama produkties te zien zouden zijn? Zou het nederlandse publiek daarmee (moeten) zitten? En zo ja, waarom dan?
Met andere woorden, ik zou het zinvol vinden wanneer de nederlandse regisseur eens zou formuleren waarom de nederlandse film nu eigenlijk nodig is.
Hier aan de volgende tweede VRAAG koppelen: Is er volgens U een behoefte aan een gezamenlijk pamflet, statement, verklaring van de regisseurs aan de samenleving en politiek die de noodzaak, nu eens in niet in de zin van werkgelegenheid e.d., maar in cultuursociologische zin, van de nederlandse film in relatie tot de nederlandse cultuur uitlegt en bekrachtigt? En is het vervolgens U zinvol dat dit epistel dan naar de pers en de Tweede Kamer gaat al dan niet begeleidt met een actie teneinde meer geld voor de sector te krijgen?

Moet met name de Federatie niet meer in de richting van ons filmpubliek en onze Tweede Kamer opereren in plaats van ambtenaren en beleidsmakers (ministers, staatssecretaressen) te masseren, omdat die pas echt in actie kunnen/willen komen wanneer er met name vanuit de Tweede Kamer (vertegenwoordigers van het publiek) en de pers (spreekbuis van en naar het publiek) aan hen vragen en eisen worden gesteld?
Bondiger GEVRAAGD: moet de Federatie niet het zwaartepunt van haar aktiviteiten verleggen van de politieke wandelgangen en bijbehorende lobby naar de maatschappelijke en politieke openbaarheid? Ongeveer zoals het onderwijs, de zorg dat uiteindelijk ook en met succes doet?
Ministeries doen meestal niets zolang ze daartoe niet ëgedwongení worden door volksvertegenwoordigers in de meest brede zin van het woord (Tweede Kamer, pers en belangen groepen). En daar onze belangengroepjes nu eenmaal niet zo groot zijn, maar ons publiek wel moeten wij ons mijns inziens laten helpen door de overige volksvertegenwoordigers (pers en Tweede Kamer). Hen kenbaar maken dat we bestaan en dat we een bijdrage leveren aan onze europese, nederlandse of regionale idenditeit. En als men die bijdrage aan die identiteit belangrijk vindt zou men er ook voor moeten betalen.

Door de Federatie of de DDG laten uitzoeken hoeveel geld er jaarlijks via de fondsen N. F.v.F; Stifo; Cobo, CV-constructies en eigen bijdrage omroepen, voor films, documentaires en drama-produkties beschikbaar is. Vervolgens dit vergelijken met de jaarlijkse subsidie bijdrages aan resp. theater, dans en muziek. Deze financiÃŽle staatjes voorafgaand vermelden aan de volgende drie VRAGEN .
VRAAG 1: Wat vindt U van de subsidies, waaronder ook de cv-garanties verstaan worden want immers ook belastinggeld, in relatie tot de subsidies aan de andere podiumkunsten? Te hoog, te laag, waarom?
VRAAG 2: Hoeveel geld zou dat dan moeten zijn? En waarom?
VRAAG 3: Met welke argumenten zou U dat dan onderbouwd willen zien?

Gerrit v. Elst